ΛΑΣΣΥ

IMG_6817Ένα γνήσια πολιτικό έργο, «παιδί» της εποχής μας, άρα ανατριχιαστικό, τρομακτικό, «πραγματικό», συγχρόνως αστείο ως παράλογο. «Αυτός» προσπαθεί να την πείσει να «υπογράψει», να δεχτεί ότι είναι με «εκείνους», που θέλουν να τη σώσουν από το μολυσματικό ιό, που έχει προσβληθεί, που δεν είναι παρά ο εαυτός της… Φαίνεται να ξέρουν τα πάντα για αυτήν και τη ζωή της. Η κραυγή της «με μπερδέψατε με κάποια άλλη» δε μας πείθει… «Εκείνη» δείχνει να νιώθει από την αρχή, πώς το να «υπογράψει» σημαίνει ότι χάνει κάθε έλεγχο της ζωής της, της σκέψης της, της συνείδησής της – δεν ξέρει με ποιον έχει να κάνει, άλλα τελικά δείχνει να ξέρει πολύ καλά… Όταν όμως «εκείνη» αντιστρέφει τους ρόλους , γίνεται αυτή η ισχυρή, και δείχνει ότι τον ελέγχει, επιλέγει τελικά να υπογράψει, ενώ είχε την επιλογή να σωθεί. «Δεν το περίμενα να υπογράψεις. Κρίμα»-θα ακούσουμε τον μέχρι πρότινος ανακριτή της, τώρα δεμένο πισθάγκωνα, να της λέει, καθώς εκείνη φεύγει από το χώρο φαινομενικά «ελεύθερη»… Δίνουμε αναφορά σε ποιόν τελικά; Ο εχθρός είναι ορατός πιο πολύ απ’ όσο φανταζόμαστε; Έχουμε οντάς με κάποιο τρόπο προσβληθεί από κάποιον μολυσματικό ιό, που λέγεται παραίτηση εαυτού / ισοπέδωση / αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να μάς σώσει; Το ανατριχιαστικά επίκαιρο (άλλωστε γράφτηκε πριν κάποιους μήνες) κείμενο του Αντρέα Φλουράκη δε δίνει απαντήσεις, θέτει όμως ερωτήματα, ή μάλλον ενώνει το κοινό του στην κοινή ερώτηση «και τώρα τι;». Στην εποχή της παγκόσμιας κρίσης, μήπως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να κρατάμε τις συνειδήσεις μας αφυπνισμένες και σε συνεχή εγρήγορση; Είμαστε ο εχθρός ή ο σύμμαχος του Εαυτού; Εμείς επιλέγουμε… Κι αυτό το παιχνίδι μπορεί να έχει τις πιο τρομακτικές εναλλαγές, που μπορούμε να φανταστούμε. Μήπως έχουμε ήδη μπει στο «παιχνίδι»… Οι ηθοποιοί, Ηλίας Βαλάσης και Χριστίνα Χριστοφή, ξέρουν να κρατήσουν πολύ καλά τη σκληρή αυτή «παρτίδα», ενώ η σκηνοθεσία της Χριστίνας Χριστοφή δημιουργεί την πλατφόρμα για την επικίνδυνη πυκνότητα που χρειάζονται οι χαρακτήρες για να δράσουν… Και, αλήθεια, τι θέση έχει στο εφιαλτικό αυτό σκηνικό το όνομα της σκυλίτσας που μέσω της τηλεόρασης κρατούσε παρέα σε ευτυχισμένες οικογένειες των προηγούμενων δεκαετιών; Και η αθωότητα των pop επιτυχιών της δεκαετίας του ’80 – εμμονή του υποτιθέμενου σκληρού χαρακτήρα του έργου; Μια «απάτη» τελικά; Η διάψευση του ονείρου η εποχή μας;…. ΘΕΑΤΡΟ «ΕΠΙ ΚΟΛΩΝΩ», Black Box. Σαββάτο στις 20.45. Κυριακή στις 20.45.

Στέλλα Μαρή (Σκηνοθέτης)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: