Απόσπασμα από την ομιλία του Ανδρέα Φλουράκη κατά την απονομή των βραβείων του Ομίλου για την UNESCO

“Θεωρώ πως  οι συγγραφείς είναι τυχεροί άνθρωποι: Εκφράζονται, δημιουργούν και επικοινωνούν. Οι θεατρικοί συγγραφείς επιπλέον, βλέπουν το έργο τους να πραγματοποιείται αφού διαβαστεί. Οι βραβευμένοι θεατρικοί συγγραφείς είναι ακόμη πιο τυχεροί. Διακρίθηκαν ανάμεσα σε ομοτέχνους τους, η έμπνευσή τους ενισχύθηκε, παίρνουν νέο κουράγιο και είναι και τα τιμώμενα πρόσωπα σε μία τελετή βράβευσης.

Αυτά για να δούμε και μία καλή πλευρά των πραγμάτων. Γιατί υπάρχει και η άλλη:

Η Ελλάδα ατυχώς αναδεικνύεται ως ο αδύναμος κρίκος σε μια εποχή ύφεσης. Τα πραγματικά μας κεφάλαια που είναι τα γράμματα, η ιστορία και ο πολιτισμός δεν αποτελούν μέρος των μεγάλων οικονομικών δομών και κατά τη γνώμη μου βρίσκονται πολύ χαμηλά στην κλίμακα των αξιών. Οι συγγραφείς επίσης είναι κάπως άτυχοι γιατί χρησιμοποιούν μια όμορφη, αλλά μικρή γλώσσα που «χάνεται στη μετάφραση», ενώ εντός χωρικών ορίων, ελάχιστοι διαβάζονται όσο θα ήθελαν, και ακόμη λιγότεροι μπορούν να ζήσουν από τη συγγραφή. Οι θεατρικοί συγγραφείς δύσκολα βλέπουν τα έργα τους ανεβαίνουν, και όταν αυτό γίνεται, γίνεται συχνά με μεγάλες θυσίες και υπερβάσεις, ακόμα και όταν τα έργα τους έχουν διακριθεί.

Με αυτά τα δεδομένα φτάνει κανείς στο κρίσιμο ερώτημα: Έχει νόημα να γράφουμε θέατρο σε εποχές όπως η σημερινή και πόσο σημαντικοί είναι οι θεατρικοί διαγωνισμοί;

Ως μέλος της κριτικής επιτροπής αυτού του διαγωνισμού διάβασα πραγματικά ενδιαφέροντα έργα. Έργα των οποίων οι συγγραφείς πίστεψαν στην ανάγκη αξιολόγησης του υλικού τους, πίστεψαν στη συμμετοχή, στο συναγωνισμό και τελικά στην ελπίδα μίας βράβευσης που θα αναδείκνυε την δουλειά τους. Άλλωστε η συνύπαρξη και η δημιουργικότητα αποτελούν νομίζω μια ενδιαφέρουσα πρόταση στη σημερινή κρίση. Το μόνο σίγουρο είναι πως το μεγαλύτερο μέρος των συγγραφέων που κατέθεσαν τα έργα τους πίστεψε ότι αυτά δεν είναι προορισμένα να χαθούν και ότι μπορεί να φτάσουν και μέχρι τη σκηνή.

Και για μην μείνουμε στην κακοδαιμονία και την «ατυχία» που τελευταία υπάρχει πάνω από τα κεφάλια μας, νομίζω πως είναι αναγκαίο, εκτός από την πίστη μας, να προσέξουμε και κάποια επιπλέον πράγματα:

*Τι μπορούμε εμείς ως θεατρικοί συγγραφείς να κάνουμε ξεχωριστά, διαφορετικά, μοναδικά;

*Ποιες είναι οι προσωπικές μας ιδιομορφίες που μπορούν να συστήσουν την ατομική μας «επιχείρηση» γραφής μέσα σε μια κοινότητα;

*Ποιο θέατρο μπορούμε να αντιπαραθέσουμε στον αντικαταθλιπτικό πληθωρισμό των ριάλιτι ταλέντων, των αμερικάνικων κομεντί και των ταινιών δράσης;

*Ποια είναι η δική μας μικρή θεατρική αφήγηση που πρέπει να εφεύρουμε για να μπορέσουμε να υπάρξουμε σε μία περίοδο «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων»;

*Πώς μπορούμε να οργανώσουμε θαρραλέα τη συγγραφική μας ζωή σε έναν κόσμο που μας προστατεύει όλο και λιγότερο;

Είναι αναγκαίο για τον καθέναν από μας να απαντήσουμε σε αυτές τις ερωτήσεις. Και κατόπιν να δούμε πώς μπορούμε να πάρουμε στα χέρια μας τη συγγραφική μας μοίρα. Θεωρώ πως μόνο τότε, και χωρίς να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε, έχουμε ελπίδες να τα καταφέρουμε σε ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα, όπως η θεατρική γραφή.”

 Παλαιά Βουλή, 7/10/2011

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: