Αρχείο για Δεκέμβριος, 2010

12ος Διεθνής Διαγωνισμός Ραδιοφωνικού Θεατρικού Έργου

Posted in Διαγωνισμοί on Δεκέμβριος 12, 2010 by newriters

Το Βρετανικό Συμβούλιο (British Council) σε συνεργασία με τη BBC World Service διοργανώνει τον 12ο Διεθνή Διαγωνισμό Ραδιοφωνικού Θεατρικού Έργου (International Radio Playwriting Competition).

Ο διαγωνισμός είναι ανοικτός σε όσους μένουν εκτός Μεγάλης Βρετανίας. Οι προτάσεις μπορούν να γίνουν τόσο από καταξιωμένους συγγραφείς όσο και από συγγραφείς χωρίς καθόλου εμπειρία.

Τα δύο ραδιοφωνικά έργα που θα νικήσουν στο διαγωνισμό θα μεταδοθούν από τη BBC World Service το Φθινόπωρο του 2011. Οι δύο νικητές θα κληθούν να μεταβούν στο Λονδίνο για να δουν την μεταφορά του έργου τους σε ραδιοφωνική παραγωγή, τα οποία θα μεταδοθούν έπειτα από την BBC World Service, θα λάβουν επίσης ένα βραβείο ύψους £2,500 έκαστος. Επίσης θα υπάρχουν και βραβεία για τις επιλαχούσες συμμετοχές.

Υποβολή θεατρικών Έργων: από 16 Οκτωβρίου 2010 έως 31 Μαρτίου 2011.

Οι υποβολές των θεατρικών έργων πρέπει να γίνουν στην αγγλική γλώσσα.

Για περισσότερες πληροφορίες καθώς και για τους όρους συμμετοχής μπορείτε να επισκεφτείτε το http://www.britishcouncil.org/arts-international-radio-playwriting.

Βρετανικό Συμβούλιο: 210 3692 333

ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ του Ανδρέα Φλουράκη

Posted in Ανακοινώσεις on Δεκέμβριος 10, 2010 by newriters

Μετρούν οι άνθρωποι για να υπάρξουν. Τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια τους. Μετρούν άλλους ανθρώπους, μετρούν τα λόγια, τις κινήσεις, τα πτυχία και τις επιτυχίες τους. Μετρούν και μετριούνται οικονομικά και κοινωνικά, εξαντλητικά και αλύπητα κάθε μέρα. Και έχουν τόσα να μετρήσουν και τόσα να αναμετρηθούν που στο τέλος φτάνουν πάντοτε στο ανεπιθύμητο αποτέλεσμα: γίνονται οι ίδιοι αριθμοί, ανήκουν σε πανομοιότυπα σύνολα και υπηρετούν άλυτα αριθμητικά συστήματα.

Έτσι συνηθίζουν να κάνουν οι άνθρωποι. Οι περισσότεροι άνθρωποι.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι, «ακέραιοι αριθμοί» στην πλειοψηφία τους, που δεν χωρούν εύκολα μέσα σε αριθμητικά σύνολα. Στριμώχνονται και ασφυκτιούν μέσα στις παρενθέσεις και αδιαφορούν για τις τέλειες εξισώσεις.

Αυτοί δεν μετρούν για να υπάρξουν. Υπάρχουν. Παράξενοι, αλλόκοτοι, διαφορετικοί, ξένοι συχνά στα μάτια των πολλών, έχουν εφεύρει μια δική τους σχέση με τους αριθμούς, προσωπική και οικεία, ξεχωριστή και ανυπόκριτη σε τέτοιο βαθμό ώστε να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι…

Η ηρωίδα του Ανδρέα Φλουράκη μέσα από ένα δικό της τελετουργικό «κρυφτό» καλεί τη μνήμη να της αποκαλυφθεί ανεμπόδιστα και άφοβα, την ανακαλεί αβίαστα, την επιτελεί με τόλμη. Δεν φοβάται να την αναζητήσει και να την ανακαλύψει γιατί ξέρει πως δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να βγει χαμένη από ετούτο το πρωτότυπο μνημονικό παιχνίδι. Με άξονες τον έρωτα και το θάνατο, έννοιες ικανές να ξυπνήσουν τα πιο έντονα συναισθήματα και να αναμοχλεύσουν τις πιο μύχιες σκέψεις, η ηρωίδα μας δε σταματάει ούτε στιγμή να θυμάται. Αδιαφορώντας για τη στείρα αναπόληση που δρα παρηγορητικά μόνο σε περιπτώσεις απραγματοποίητων επιθυμιών, δεν ξοδεύεται ούτε στιγμή σε ουτοπικές υπεκφυγές και ανώφελες επεξηγήσεις. Αφήνοντας στην άκρη ό,τιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί προφανές και πρόδηλο, βουτάει στη ουσία των γεγονότων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την καθόρισαν και τα μετουσιώνει όλα σε ένα μόνο συμβάν: στην ίδια τη ζωή. Με τη θαρραλέα και διεισδυτική  ματιά της εν-τοπίζει και εν-χρονίζει όλες τις στιγμές της σε μια μόνο στιγμή: στο εδώ και στο τώρα της ύπαρξής της, όπου καθισμένη στο μπαλκόνι της και περιτριγυρισμένη από τα φυτά της είναι ικανή να τα θυμηθεί όλα, να τα νιώσει όλα, να τα περιμένει όλα. Με χιούμορ, απλότητα, ειλικρίνεια και κάποιες φορές με έναν αδιόρατο αυτοσαρκασμό, κατορθώνει να σπάσει το κέλυφος του μύθου της και να είναι απλά ο εαυτός της.

Το φύλλα της , γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, με σύνθεση που συχνά θυμίζει κινηματογραφικά πλάνα-σεκάνς, έρχεται να μας επαν-εξοικειώσει με την ιδέα του προσωπικά βιωμένου χρόνου και την αξία της ατομικής εμπειρίας. Έρχεται να μας μιλήσει, όχι για τα σπουδαία που θα μπορούσαν να μας έχουν συμβεί, αλλά για τα πολύτιμα, τα λίγα ή πολλά που έχουμε ήδη συναντήσει. Με την εναλλαγή εικόνων και συναισθημάτων που θυμίζει έντονα καρδιογράφημα, δεν διστάζει να αντιπαραβάλλει στην αγωνία, την επιθυμία και τον αυθορμητισμό, στον πόνο, το θάρρος και τη συμφιλίωση και στο συλλογικό αναμενόμενο, την προσωπική επιλογή και το όνειρο. Χωρίς ίχνος μελοδραματισμού και ανούσιων εξάρσεων μας οδηγεί εκεί όπου τίποτα δεν μπορεί να μετρηθεί με τρόπο διεκπεραιωτικό αλλά με τρόπο ξεχωριστό και ιδιαίτερο που η επιλογή του ανήκει στον καθένα μας.   

Ελένη Τριανταφυλλοπούλου

(Δραματολόγος)