ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ

Όταν ο Ανδρέας Φλουράκης μού πρότεινε να γράψω στο blog για τον Άκη Δαβή γνωρίζοντας ότι είχα την τύχη να είμαι ηθοποιός του και συνεργάτιδά του στην τελευταία του δουλειά «Δύο Για Την Τραμπάλα», μαθήτριά του, και, κυρίως, φίλη του, ένιωσα μια σκληρή αμηχανία ανεπάρκειάς μου να μιλήσω στη σωστή κλίμακα για έναν άνθρωπο τέτοιου μεγέθους, του εκτοπίσματος του ίδιου, άλλα και του έργου  που άφησε πίσω του, παρότι  έφυγε τόσο πρόωρα. Κατάλαβα τελικά ότι έχω δικαίωμα και υποχρέωση να γράψω σε μια προσωπική γλώσσα, ως Στέλλα Μαρή, και όχι σαν κάποια, που προσπαθεί να καλύψει «δημοσιογραφικά» το «θέμα». Άλλωστε έχουν ήδη μιλήσει με αυτόν τον τρόπο τα Δελτία Τύπου, έχουν γραφτεί αυτή την εβδομάδα διάφορα αφιερώματα στον Άκη, και έχουμε πολύ εύκολα πρόσβαση σε  βιογραφικά σημειώματα, που αφορούν και στις τρείς ιδιότητες, που επάξια υπηρέτησε επί περίπου τριάντα χρόνια- αυτές του δασκάλου υποκριτικής, σκηνοθέτη και ηθοποιού. Έχω όμως ανάγκη να μιλήσω για ιδιότητες περισσότερο του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του. Για την λεπτότητά του, τη φυσική του ευγένειά, το θαυμαστό και σπάνιο συνδυασμό φωτεινής σεμνότητας και τίμιας περηφάνειας του- για τη μέχρι υπέρβασης προσωπικών ορίων και αντοχών εργατικότητά του-για την   αφοσίωση στο Θέατρο/ Θεό του-για την ευφυή ευαισθησία του, που του επέτρεπε να διακρίνει σε κάθε μαθητή του χωριστά την ιδιαιτερότητα και μοναδικότητά του, και γενναιόδωρα να τον προσεγγίζει αντίστοιχα. Και να τονίσω σαν ηθοποιός ότι ήταν πολύτιμη και ανεπανάληπτη εμπειρία να  «πατάς στη σκηνή» μαζί του και να μετέχεις στην παλλόμενη από ζωή συχνότητα που ήξερε να δημιουργεί και τολμούσε να απαιτήσει και από εσένα να διεκδικήσεις, χωρίς να γίνεται λιγότερο αυστηρός ή να δέχεται εκπτώσεις εξαιτίας της διαφοράς χρόνων εμπειρίας που τον χώριζαν από εσένα.Και το πάθος του για το Θέατρο είχε σαν όχημα μια άρτια δουλεμένη τεχνική και χρόνια έρευνας πάνω στη υποκριτική τέχνη, και οδηγό του το πολύ προσωπικής του  έκφρασης  όραμά σχετικά με το αίτημα/στοίχημα δικαίωσης τής   τέχνης του Θεάτρου ως Τέχνη του «Εδώ και Τώρα» και της αληθινής Ζωής- όχι της μίμησης ζωής.Παρόν πάντα στην επίτευξη των παραπάνω, το αναμφισβήτητο ήθος του κι ένας συνεπής προς τα παραπάνω τρόπος ζωής , που, όσους  τον γνώρισαν και είχαν την τύχη να σχετιστούν μαζί του, θα τους εμπνέει και σημαδεύει μια ολόκληρη ζωή.Ο Άκης Δαβής δε θέλησε ποτέ να γίνει διάσημος, γιατί όπως είπε η αγαπημένη του δασκάλα και συνεργάτιδά  Ρούλα Πατεράκη, ήταν ουσιαστικά φιλόδοξος και άρα τον ενδιέφερε η φήμη και όχι η διασημότητα. Και ο Άκης ήταν και θα μείνει φημισμένος . «Ο Άκης δεν πέρασε ποτέ στην επικαιρότητα. Ο Άκης Δαβής περνά στον πολιτισμό».Θα μου επιτρέψετε να τον αποχαιρετήσω με τον πιο προσωπικό τρόπο που νιώθω να με αφορά, απευθύνοντας του ένα από τα κείμενα μου που του είχα διαβάσει, όπως το συνήθιζα (Ναι- ήταν  πραγματικά υπομονετικός!) 

Ξαναμμένα δάχτυλα

ΠλάθουνΣπηλιές ξεμαλλιασμένες

Από άνεμους λιπόθυμους

Που έζησαν

Τη μέρα της λήξης τους

Για να δουν ξανά

Στην Ανάσταση του Κόσμου

Του Αθάνατου

Τη Νίκη Ονείρων θανατηφόρων

Να τσαλακώνει

Φτερούγες μολυσμένες

Να ποτίζει

Ξανά με λήθη και προσμονή

Της νάρκης

Του τίποτα

Τη βρώμικη υγρασία

Του Κόσμου

Των Σκέψεων

Αισθήσεων σκίρτημα

Αγάπης κάλεσμα

                                                                                            Στέλλα Μαρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: